امان از داغ شقایق                                                                                                               فرصتی ده که کنم                                                    خانمان بفدای تو   حسین       خانمان چه ارزد صنما؟                                                   جااااان بفدای  تو حسین                                                                                         واینبار میگویم  از مادری نستوه از مادری دلاور  از شیرزنی که مقتدایش  زینب ومولایش علی وعشقش شهادت است  شنیدم که تنها آرزویش شهادت خود وفرزندانش است   واین یعنی بهشت یعنی لقائ الله خدا کند که  ما هم مرگمان شهادت وآرمانمان مبارزه  با ظلم باشد  تا آخرین نفس             کربلا در کربلا میماند اگر زینب نبود             در سال 1316 در شهر كوچك اميركلا  غلغله‌اي به پا شد ماموران رژيم رضاخاني منزل سيديوسف را به محاصر ه درآوردند و او و همسرش ر ا به امنيه انتقال  دادند.                                                       سيد مستقيما به زندان رفت .ولي همسرش با دو مامور مراقب به تنها بيمارستان بابل بيمارستان  دكتر بابايف برده شد.                در شهر اميركلا اين موضوع دهان به دهان  پيچيد كه سيد يوسف وهمسرش را امنيه‌ها  گرفته‌اند.بعضي‌ها بدون اينكه  علت را بدانند                                   فقط در خصوص دستگيري آنها حرف مي‌زدن د ولي افراد مطلع مي‌گفتند خديجه خانم همسر سيديوسف حامله است امروزكه در جمع زنان نشسته بود صداي اذان از نوزادي  كه در شكمش بود به گوش رسيد و اين موضوع وقتي به گوش مسئولين امنيه رسيد حكم دستگيري سيد و همسرش را دادند ديگر اين موضوع نقل  هر محفل و مجلسي  شده بود                               بعضي‌ها مي‌گفتند پيش‌بيني شاه نعمت‌الله  ولي همين نوزاد در شكم است.  يكسري مي‌گفتند حكم دستگيري مستقيما  از رضاشاه داده شده است. تنها دو چيز بود كه براي مردم اميركلا و بابل مسجل  بود، اول شنيدن اذان بود  كه جمع زنان حاضر در روز واقعه موضوع راتاييد مي‌كردند و دوم بي‌گناهي سيد و همسرش .بعد از 3 ماه انتظار مردم ماموران امنيتي و همچنين دستگاه حكومتي خبر دنيا آمدند ختر سيد يوسف در شهر اميركلاو بابل پيچيد  به روايتي رضاشاه و همسرش مستقيما براي مطمئن شدناز دختر بودن طفل  به بابل آمدند وقتي ديدند كودك دختر است دستور آزادي سيد و همسرش راصادر کردند.بابايف پزشك معالج به سيد  یوسف پيشنهاد داد كه نام اين دختر را سلطنت بگيرد چرا كه او با به دنيا آمدنش سلطنت پهلوي را ترساند.               سيده سلطنت در سال 1333 در سن  هفده سالگي با يك كشاورز  قائم‌شهري ازدواج كردکه ثمره آن ازدواج  8 فرزند شدكه از ميان آنان ابوالحسن،ابوالقاسم  و هادي مفتخر به پوشيدن لباس فاخر شهادت شدند.....

... يک روز مانده به تحويل سال 1363 قاسم را به خاک سپرديم، کنار در آشپزخانه بودم که ناگهان درِ آشپزخانه آرام باز شد. با حالت تعجب ديدم،قاسم با اورکت آمده و يک پايش را بالاي  ايوان گذاشته بود و بند پوتينش را باز مي کرد،      آمد گوشه اتاق بالاي سرم ايستاد او را بغل کردم و بوسيدم... ... شبي خوابيده بودم،حدود ساعت سه و نيم صبح بود که ديدم  از طرف درب حياط يکي آهسته صدايم مي زند مامان... مامان...! بيدار شدم و ديدم ابوالقاسم است که کنار در نشسته ،من از رختخواب بلند شدم     ،او را در آغوش گرفتم ،بوسيدم و از او گلايه کردم... "شما بچه ها رفتيد  و ما را تنها گذاشتيد" بعد هم سرنوشت خودم را برايش تعريف کردم و گفتم: "من شما را به سختي بزرگ کردم،  دلم برايتان تنگ مي شود، لبخندي زد و  به آرامي دور شد".

 

بچه ها !   شهید ابوالقاسم   محمد زاده اینگونه بود!!         بسيار صبور و کم حرف بود داراي استعداد فراوان بود نسبت به اجراي احکام الهي بسيار متعبد بود     عاشق امام و بسيجيان بود شجاعت او زبانزد خاص و عام بود ، مثلا به طور نمونه غروب روز 21  بهمن 57 پس از راهپيمايي، بين مردم و  نظاميان طرفدار شاه درگيري بوجود آمد، هدف مردم خلع سلاح پاسگاه  ژاندارمري بود. شهيد ابوالقاسم ابتدا به حمام رفته و غسل شهادت  مي کند و سپس به داخل پاسگاه مي رود و حتي از  تهديد هاي آنها هراسي به دل  راه نمي دهد  که سرانجام بر اثر پرتاب نارنجک جنگي ، زخمي شده و تا هنگام شهادت مقدار  20 تکه از همان ترکش ها در پاي چپ او  باقي مانده بود و با همان حالت  به ديدار محبوب شتافت.     خوشا آنان که جانان مي شناسند  طريق عشق و ايمان مي شناسند   بسي گفتيم و گفتند از شهيدان   شهيدان را شهيدان مي شناسند

دست از تن و تن ز سر   جدا بايد رفت   در دشت  بلا  بهر   بقا  بايد  رفت           من با آگاهي کامل وارد بسيج شده ام، چون مي دانم   بسيج مدرسه ي عشق به لقاءالله است، مي توان    در آنجا خودسازي کرد، پا به جبهه هاي نبرد گذاشت    و جهاد را که يک فريضه الهي است    انجام داده و مي دانم    که ميدان جنگ لحظات مرگ و زندگي است بارالها من نمي خواهم که در بستر بميرم       ميروم  تا همچو مردان خدا در دل سنگر بميرم و من مي دانم که به شهادت مي رسم. پروردگارا! تو مي داني من اين راهي که در پيش گرفته ام ، آرامش دلم رضاي توست و آرزوي ديرينه ام، لقاء تو.          با جامه ي خونين به سفر خواهم رفت    با هديه جان سوي سفر خواهم رفت با  پيکر  صدپاره  به  شب  خواهم  زد    سيمرغ صفت سوي خطر خواهم رفت           مادر و پدرم، هنگامي که خبر شهادت برادرم ، ابوالقاسم را آوردند؛ گفته بوديد که            «خدايا!    فرزندان ديگري نيز دارم، همه شان را   فداي تو خواهم کرد».         توصيه مي کنم همه را به تقواي الهي و نظم در کار ها و دوري از اختلافات  توصيه کنيد.

به دقت بخوانیم وتفکر کنیم؟یا نه؟   عاقبت عشق خدا بود که پاسدارم کرد                           قدرت عشق بنازم که سرافرازم کرد    با آگاهي کامل وارد سپاه شدم و مي بينم که تمامي خواسته هايم در سپاه برآورده مي شود و يکي از خواسته هايم رسيدن به شهادت  است و مي دانم که به شهادت مي رسم،  زيرا، کساني که به جبهه مي روند از شهادت  وحشتي ندارند و به عنوان يک شهيد  عاجزانه تمنّا دارم، دست وحدت به  هم بدهيد، دشمن از وحدت شما وحشت دارد . آنانکه پيرو خط خميني نيستند و به ولايت او اعتقاد  ندارند، بر من نگريند و بر جنازه ام حاضر نشوند. مي دانم که در مرگم پدر و مادرم شادي  خواهند کرد، چون آنان مشوّق من بوده  و مرا در اين راهي که پيش گرفته ام  ياري نموده اند. وامّا همسرم! هرگاه توانستند جسد سوخته و پاره پاره ام را به شهر آورند،  لباس سفيد پوشيده و به استقبالم بياند. طبق روايات روح به جسم علاقه دارد و  براي همين به جسم خود سر مي زند،  مي خواهم هنگامي که به جسم خود؛  آن جسمي که از هوي و هوس به دور است سر مي زنم، از ديدن برادران  بسيجي که در پايگاه شهيد آستين  فشان پاسداري مي دهند  مسرور شوم.

... من آنجا صاحب الزمان را به کمک طلبيدم    و فرداي آن شب پدرت را هم براي شنيدن اين خبر اماده کرده بودم و مي داني    که لحظه ي شهادت ابوالقاسم ساعت صبح همان شب بوده    است.   ابوالحسن جان ديگر حتي عبادت کردن هايتان    هم برايم به رؤيا تبديل شده اند گفتند   :«ابوالقاسمدر شب عمليات حتي لحظه اي را    به خواب نگذراند» و همين خاطر در دل ، او را تحسين کردم ، يعني انتظاري هم   جز اينها نداشته و ندارم.   صبح عمليات ابوالقاسم در يک قايق نشسته    و با بي سيم مشغول حرف زدن بود که گلوله کاليبر 50 به شکمش اصابت کرده و روده هاي او بيرون    مي ريزند اما باز هم به حرف زدن با بي سيم ادامه مي دهد که   ناگهان گلوله ي آر پي جي صفير عشق شده    و ابوالقاسم را پروانه وار در شعله هاي آتش    شمع قدسي معبودش مي سوزاند   .گلوله ي آر پي جي و بنزين   موتور قايق دست بر دست      هم گل زيباي مرا    پرپر مي کنند.   ابوالقاسم من سوخت ، سه روز تمام در ميان قايق    سوخته و روي آب ماند، انگار ابوالقاسم    مي خواست تمام صفات صاحب نامش را به وديعت ببرد    و حتي اين سه روز را هم   به آن عزيز تأسي جست.     جنازه ابوالقاسم به ته قايق چسبيده بود    و وسائل او با خودش سوخته بودند و من   با ديدن کيف سوخته او که به بدنش    چسبيده بود باز هم   مادر(عليها سلام)    را ياد کردم.   باز اين حرف مرا بشنو که اگر هنوز    هم امکان داشت آرزو مي کردم که   ايکاش تمام فرزندان من در شعله هاي    آتش خاکستر مي شدند ولي ياس    کبود مولايم علي و    جسم لطيف تر از        شقايق مادرم پشت در سوخته بي تاب      نمي شد و دختران کوچکش در ميان    شعله هاي آتش صحراي کربلا   مضطر   نمي شدند.